De route: Weesp naar Olympisch Stadion in Amsterdam.



[Foto's zaterdag 11 oktober 2008]

De route: Amersfoort - Weesp.



[Foto's zondag 12 oktober 2008]

De route: Strandwandeling van hotel "Oriënt Palace" naar Port El-Kantauoui. Verslag volgt...

De route: Wandeling van hotel "Oriënt Palace" naar Sousse, Medina. Verslag volgt...

De route: strandwandeling van hotel "Oriënt Palace" naar Sousse. Verslag volgt....

De route: Woerden - Zegveld - de Meije - Zegveld - Woerden
Verslag volgt....

De route: Woerden - Kamerik - Kanis - Kamerik - Woerden
Verslag volgt....

De route: omgeving Medebach via wandelroute M3 – Kuckucksuhlenweg.
Bij het krieken van de dag zijn we nog niet overtuigd van wat het weer gaat doen. De voorspellingen waren bewolkt, droog en af en toe zon. Na het ontbijt zijn de kinderen eerst gaan kijken of de midgetgolfbaan al droog en bespeelbaar was. Helaas was dit niet het geval. Dus besloten Richard en ik samen dat we met de kinderen nog een uitgezette wandelroute zouden gaan lopen. We kozen voor een niet te lange route, omdat de kinderen evengoed al protesteerden. Het werd de “Kuckucksuhlenweg”, een wandelroute van ongeveer 8 kilometer lang. Daarbij kwam nog de te lopen afstand tot het startpunt in Medebach, ongeveer 1 à 2 kilometer. We vertrokken tegen 11.00 uur richting Medebach. Volgens de kaart moesten we voorbij een kerk en dan linksaf. We vonden een kaart langs de weg in het centrum van Medebach. Vanuit hier konden we prima de routes vergelijken en vonden we het punt van waaruit we precies moesten gaan lopen. De route ging over wegen en paden die behoorlijk stegen, dan wel daalden. Langs de route staan kastanjebomen waar de kinderen zich prima mee vermaakten. Verder aaiden we drie paarden. Halverwege de route bleek dat Richard de kaart niet zo goed had gelezen en we zo’n 2 kilometer terug moesten lopen om de route verder te kunnen volgen en uiteindelijk bij het park uit te komen. De prachtigste vergezichten hebben we gezien. Na het uitzichtspunt hadden we de route iets ingekort wat geen effect had op de totaalafstand, want we hadden immers al het stuk naar Medebach en het “verkeerde” stuk in de route gelopen. We zijn uiteindelijk een stukje via het natuurpad en de achterkant van het park teruggelopen naar ons huisje. Ik was zeer voldaan thuisgekomen, de anderen waren vooral vermoeid en hadden soms wat blaren. Uiteindelijk schat ik in dat we zo’n 10 à 11 kilometer hebben gewandeld.

De route: omgeving Medebach via wandelroute M2 – Hessebergweg.
De kinderen stonden niet te trappelen om mee te gaan. Toch zijn we met het hele gezin lopend vertrokken vanaf het huisje richting de in- en uitgang van het park. Via het licht stijgende voetgangers- en fietspad lopen we rechtsaf richting de Hesseberg. Na ongeveer 2 kilometer gaan we linksaf en direct weer rechtsaf. Via een weg met losse stenen vervolgen we de route. Wanneer de weg ophoudt en overgaat in een bospad/-weg, voelen we allemaal dat het stijgingspercentage toeneemt. Het tempo wordt aangepast en onderweg is er genoeg te horen en te zien: een specht, gekapte en omgevallen bomen, veranderende imponerende landschappen, steile hellingen, langzame verandering van het bos met loofbomen in het bos met naaldbomen, omgevallen uitkijkposten of boomhutten, enz. De diverse gemaakte foto’s laten het jullie zien. We lopen op een gegeven moment op bijna 550 meter hoogte, terwijl het park op zo’n 447 meter hoogte ligt. Toch een hoogteverschil van 100 meter. De kinderen verbazen zich steeds over hoe dit nu kan. Eenmaal over de helft van de route wordt de daling ingezet tussen de akkervelden door richting Medebach. Hier zien wij vele auto’s rijden waarvan het kenteken begint met HSK. In Duitsland kun je herkomstgebied van een auto achterhalen aan de hand van deze eerste letters. HSK staat dan ook voor Hoch Sauerland Kreis wat zoveel betekent als Gemeente Hoch Sauerland. In het centrum van Medebach gaan we linksaf terug naar het park om na te genieten van een intensieve en zeer mooie wandeling. Trots op mijn kinderen dat ook zij deze wandeling hebben volbracht! Bij de receptie van het park hebben wij ansichtkaarten gekocht om deze naar de “thuisblijvers” te sturen.

De route: verkenning van Centerparcs “Hoch Sauerland”.
Vandaag samen met mijn man, Richard, en onze kinderen, Natasja, Caroline en Matthijs, het park “Hoch Sauerland” van Centerparcs in Duitsland te voet verkend. Het was meteen duidelijk dat het voor ons allemaal een uitdaging was. De hoogteverschillen waren wij absoluut niet gewend en speelden ons parten. Toch lieten we ons allemaal niet kennen en, behoudens een fotomoment, werd er niet gestopt. Onderweg vele bijzondere punten gezien, zoals een helikopterlandingsplaats, een speeltuin met kabelbaan, diverse wandelpaden, uitdagende mountainbikepaden, enz. Bij de receptie hebben we een “Wandererkarte” gekocht, zodat ik de komende dagen buiten het park nog een aantal korte wandelingen kan maken met man en kinderen. Wie weet?!

De route: Waarder - Nieuwerbrug - Bodegraven - Nieuwerbrug - Waarder.
Wanneer ik terugkom van het motorrijden, ben ik het zat en heb ik eigenlijk nergens geen zin meer in. Althans niet in de dingen die hoognodig in en om het huis gedaan moeten worden. Leuke dingen, tja, dat lukt altijd wel! Zondag zou ik gaan lopen met mijn schoonmoeder, omdat mijn wandelmaatje met vakantie is. Gezien de weersvoorspellingen voor zondag, regen, onweer en windstoten, besloot ik haar te bellen en te vragen of we die zaterdagmiddag, 9 augustus 2008, niet konden gaan lopen. Ze bleek wel plannen te hebben, maar die konden snel gewijzigd worden. We spraken af dat ik om 13.30 uur richting haar huis in Nieuwerbrug a/d Rijn zou lopen en dat we vanuit daar richting Bodegraven en vice versa zouden lopen. Zij heeft dit stukje al meer gelopen, Nieuwerbrug naar Bodegraven en terug, en blijkt zo'n 10 kilometer te zijn. Omdat de meiden, Natasja en Caroline, met een vriendin gingen zwemmen in Bodegraven, bleven Richard, mijn man, en Matthijs, mijn zoon, thuis achter. Normaal gesproken geen probleem, maar nu wel, want Richard heeft dienstploeg van vrijdag 18.00 uur tot maandag 06.00 uur bij de vrijwillige brandweer. Vanwege de krappe bezetting i.v.m. vakanties wordt het toch wel geacht uit te rukken indien nodig. Dan is het niet handig wanneer je nog een zoon van 7 jaar thuis hebt die je dan eerst nog ergens moet zien onder te brengen. Dus stelde ik voor Matthijs mee te nemen. Hij kon makkelijk mee fietsen op zijn oude te kleine crossfiets en bovendien zou ik hem tracteren op een ijsje in Bodegraven. Oma was dus verrast toen hij net even iets eerder bij haar aankwam dan ik. Na een korte toelichting op deze situatie vertrokken we vol goede moed richting de Tolbrug in Nieuwerbrug. Over de Tolbrug gingen we linksaf het fietspad op parallel aan de Oude Rijn richting Bodegraven. Omdat ik Matthijs een ijsje had beloofd, moesten we verder Bodegraven inlopen dan we in eerste instantie van plan waren. Bij de rotonde van de Broekveldsebrug gingen we dan ook rechtdoor richting het centrum in plaats van linksaf over de brug en weer terug langs de Oude Rijn naar Nieuwerbrug. We liepen rechtdoor tot de Van Tolstraat met de brug in het Centrum van Bodegraven en gingen deze brug over. Bij "Boekhandel Karssen" staken we het zebrapad over en vervolgden linksaf onze weg in de Wilhelminastraat. Halverwege kwamen we langs IJssalon Confetti. Hier namen we onze welverdiende pauze en deden we ons tegoed aan heerlijke softijsjes of een ambachtelijk ijsje. We lieten het ons goed smaken. Daarna liepen we verder de weg uit tot de T-spliting en staken de straat over naar de Zuidzijde. Al gauw konden we hier weer linksaf richting het fietspad langs de Oude Rijn op naar Nieuwerbrug a/d Rijn. Matthijs kon hier net als aan de andere kant van de Oude Rijn heerlijk vrijuit fietsen. Soms verdween hij uit ons zicht wat mij dan niet onberoerd liet, maar dat was een goede leer voor de volgende keer: duidelijke afspraken maken! Eenmaal weer terug in Nieuwerbrug a/d Rijn dronken we nog iets tegen de dorst en voor de verkoeling én keerden Matthijs op de fiets en ik wandelend terug naar Waarder. Het was een heerlijke wandeling! In totaal had ik zo'n 20 km gewandeld. Kort na thuiskomst begon het te regenen en het is ook zondag blijven regenen. Juiste beslissing genomen!

De route: Waarder - Driebruggen - Reeuwijk - Driebruggen - Waarder.
Vandaag, zondag 3 augustus 2008, zijn we voor de verandering vertrokken vanuit ons huis. Om 08.30 uur meldde Annemarie zich voor onze laatste training samen voor onze vakanties. Zij vertrekt namelijk aan het einde van deze week richting Tjechië en komt dan terug om vervolgens nog twee weken naar Kreta te gaan. Wat een slecht leven hebben we toch, nietwaar?! Ik moet nog één week werken en dan heb ik ook drie weken vakantie. Of we nog weggaan en waarheen dat is nog een verrassing. Meerdere factoren zijn van invloed hierop. Annemarie heeft zich voorgenomen te blijven wandelen in Tjechië en op Kreta al zullen de afstanden beduidend korter zijn. Ik ga de komende weken samen met mijn schoonmoeder wandelen. Zij doet aan Nordic Walking over kortere afstanden. Ook ik zal mij, net als Annemarie, dus toeleggen op de kortere afstanden. Hindert niet, zodra we beiden weer terug zijn van vakantie, pakken we de draad weer op!
Vanuit de Prins Willem Alexanderstraat liepen we via de Molendijk, over de Kosterdijk en het Westeinde naar Driebruggen. De weergoden zijn ons goedgezind: de zon schijnt en het is broeïerig warm! Mijn lange t-shirt verwijder ik al snel onder mijn trainingshirt vandaan. Aan het einde van de Kerkweg in Driebruggen gaan we linksaf het Hoogeind op richting Hogebrug. Helaas blijken al onze tegenliggers richting de kerk te gaan en weinig oog te hebben voor ons wandelend aan de kant van de weg. Voor de spoorwegtunnel gaan we rechtsaf het Negenviertel op. Hier ontdekken wij een drink- en eetgelegenheid die nog niet open is, maar we zijn dan ook nog niet zo lang onderweg. Via het Negenviertel, Oukoopsedijk, Twaalfmorgen, Vlietdijk en de Platteweg lopen we naar onze tussenstop "'t Vaantje". Dit restaurant bevindt zich op de kruising van de Platteweg met de Korssendijk en blijkt ook nog niet open te zijn. Omdat we een halfuur wachten te lang vinden, besluiten we de Platteweg helemaal uit te lopen, want in Reeuwijk bevinden zich de eerstvolgende restaurants. Aan het einde van de Platteweg lopen we over de Burg. Lucassenlaan met aan de ene kant het water van de Breevaart en aan de andere kant de Elfhoevenplas. Deze laan gaat over in Notaris D'Aumerielaan en bevinden wij ons in Reeuwijk. Bij "'t Wapen van Reeuwijk", www.wapenvanreeuwijk.nl , zoeken wij een plekje op het terras aan het water en laten ons de thee met appeltaart/slagroom goed smaken. Ondertussen zien wij mensen instappen in de fluisterboten die men hier kan huren. De man van Annemarie, Joop, en haar oudste dochter, Corine, komen ons vergezellen en drinken een bakkie mee. Niet veel later gaat het regenen en zoeken wij ons een droog heenkomen onder een paviljoen. Nadat een sanitaire stop gaan we verder met onze wandeling. We hebben niet veel zin om over de 's-Gravenbroekseweg te lopen. Hier passeert nogal veel verkeer waardoor we waarschijnlijk langer achter, dan naast elkaar zullen lopen. We besluiten een stukje terug te lopen naar de Ree. Dit is een prachtig, maar smal, pad tussen de Elfhoeven- en de 's-Gravenbroekseplas. We genieten van de rust en de omgeving. Regelmatig worden we verrast door hetgeen we zien qua beplanting, vogels, vissen, enz. Rechts van dit pad is het terrein bestemd voor dagrecreatie. Aan het einde van het pad gaan we rechtdoor totaan de Zoetendijk. Deze lopen we helemaal uit, gaan rechtaf de ophaalbrug over (Hortemansdijk). Bij de volgende brug staat de Italiaanse ijscoman. Deze staat hier al jaren wanneer de weersomstandigheden het toelaten. Ook wij kunnen niet aan hem voorbij, nemen een ijsje en genieten hiervan op een bankje in de buurt. Het weer wordt wisselvalliger en er valt af een toe een spat regen. Gelukkig waait het nogal en hebben we geluk. Via de Nieuwenbroeksedijk, Oudkoopsedijk en het Wierickepad lopen we richting Driebruggen/Waarder. We komen bijna niemand tegen: heerlijk rustig! Eenmaal in Driebruggen lopen we wederom via de Kerkweg en vervolgens de Groendijck richting Waarder. Onderweg gaat het al harder regenen en ziet het er naar uit dat we niet droog overkomen. We proberen onze pas te versnellen, maar dat zit er nà 25 kilometer niet meer in. Moe en voldaan van de wandelprestatie keren we beiden richting huis.

De route: Woerden-Harmelen-Kockengen-Harmelen-Woerden.
Zondagmorgen 27 juli jl. was ik al vroeg op. Om 08.00 uur meldde ik mij bij mijn wandelmaatje. Vanwege de subtropische warmte en de zon die voorspeld waren, wilden we vroeg starten. Met de auto zijn we naar de rand van Woerden gereden: Veldwijk om vandaar uit te vertrekken. Donderdagavond 25 juli jl. heb ik nieuwe wandelschoenen gekocht en deze moesten vandaag ingelopen worden. Vanaf Veldwijk in Woerden liepen we onder het spoor door en gingen rechtsaf. We staken de weg over en gingen linksaf. Uiteindelijk belandden we op Gerverscop. De temperatuur loopt al aardig op. Annemarie herinnerde zich een leuk paadje die zij al eens gelopen had met de RunnersClub Woerden. Hiervoor moesten we over de werf bij een boer. Het paadje leidde ons door hoge begroeïng waaruit vele insecten tevoorschijn kwamen, ons flink afleidden én uitein- delijk flink prikten. De lengte van het pad viel ons zwaar tegen, maar uiteindelijk kwamen we met goed getrainde armen, van het wegslaan van diverse insecten, aan het einde van het pad. Vanaf hier vonden we onze aansluiting op het fietsknooppuntenroute van het Groene Hart. We gingen rechtsaf en vervolgden onze route. Een goed gesprek met een koe en een noodzakelijke sanitaire stop vanwege het lachen vonden onderweg plaats. Aan het einde gingen we linksaf richting de Hollandse Kade en liepen helemaal rechtdoor totaan het fietspad langs de Provinciale weg van Woerdense Verlaat naar Kockengen. Voordat we de brug over moeten, gaan we rechtsaf langs het water richting het centrum van Kockengen. De natuur is hier werkelijk prachtig. Vanuit het riet dat je overal langs de waterkant ziet, komen de klanken van verschillende vogels tegemoet. We wandelden dwars door Kockengen en vervolgden onze weg over het voetpad onder het spoor door richting onze culinaire stop bij "Kortjak". Hier troffen we de man van Annemarie met haar jongste dochter, Evelien. Met elkaar dronken we wat, namen afscheid en vervolgden onze weg richting Harmelen. Vanaf "Kortjak" zagen we kasteel Haarzuilens. Jammer genoeg, moesten wij de andere kant op richting de auto. De warmte begon mij parten te spelen en ik was daarom enorm blij dat we konden lopen in de schaduw van de enorme bomen langs de weg. In Harmelen passeerden we de industrieterreinen en gingen aan het einde van de lange Breudijk rechtsaf langs het Wokpaleis met het fietspad mee naar boven langs het spoor en weer terug richting Veldwijk. Veldwijk was niet leuk lopen: heel warm, veel vervelende luchtjes door de warmte of juist door de gevallen regen, maar met aan het einde ons doel "mijn" auto die ons terugbrengt naar het huis van Annemarie. Mijn voeten hebben het prima gehouden in de nieuwe schoenen. En onze benen..... die hebben het minder getroffen!? Na een week ellende, jeuk en niet slapen, kan ik nu zeggen dat het ergste leed geleden is en ik nooit meer onbeschermd door dergelijke begroeïng zal gaan lopen......

De route: Woerden-Snelrewaard-Oudewater-Papekop-Diemerbroek-Woerden.
Vandaag wat vroeger gestart dan vorige week: 09.30 uur. Nog enigszins slaperig stapte ik ruim een uur eerder uit mijn bed, ging douchen en ontbijten. Eenmaal bij vriendin Annemarie in Woerden vertrokken wij direct: heel optimistisch zonder jas en paraplu. Volgens buienrader hielden we het zeker droog tot ca. 11.00 uur. We liepen door de wijk Molenvliet, onder het Vinkje door naar het Linschoter Bos. Hier vielen de eerste spetters welke nog niet onder de noemer "regen" mochten vallen. Verder over de Noord-Linschoterzandweg richting Oudewater en vervolgens naar Papekop. Bij "de Dijketelg" gestopt voor een bakkie thee met appeltaart en slagroom. Ondertussen genoten van het uitzicht. Er kwam een autorit met oldtimers voorbij. Bovendien was het toen droog en kwam de zon weer lekker door. Na een halfuurtje welverdiende rust vervolgden wij onze wandelroute door de Diemerbroek over het Zwarte Dijkje richting Woerden. Onderweg weer genoeg regen opgevangen, maar het laatste stuk in Woerden was het weer droog en sloten we de wandeling af zoals we die waren begonnen: droog en met een flauw zonnetje! Deze route was goed voor zo'n 24 à 25 km.

De route: Zegveld-Woerdense Verlaat-Noorden-Nieuwkoop-Meijepad-Zegveld.
Vanwege bezoek aan het concert van 'Doe Maar' was ik bij thuiskomst te hyper om te kunnen slapen, dus afleiding gezocht en geprobeerd te slapen, maar het mocht allemaal niet baten. Toen ik uiteindelijk sliep, was het sneller ochtend dan ik wilde. Maar 's avonds een vent, 's morgens een vent. Dus hup bed uit, ontbijten en om 10.45 uur op naar Woerden alwaar mijn wandelmaatje klaar zat voor mijn volgende uitdaging: wandeltraining van 20 kilometer! In de auto reden wij richting de watertoren alias "het potlood", in de Meije nabij Zegveld. De auto geparkeerd en aan de wandel. Het weer was ons goedgezind waardoor het zeer aangenaam was om buiten te verpozen. In Nieuwkoop op 3/4 van de afstand hebben we een ijsje gegeten en bij terugkomst bij de watertoren hebben we op een terras genoten van onze welverdiende warme punt appeltaart met slagroom met Icetea. Moe van het buiten zijn, keerden we tevreden terug naar huis.

De route: Waarder-Driebruggen-Waarder.
Veel later dan de bedoeling was vanwege andere verplichtingen in de weekeinden, hebben we dan maar een "gaatje" in de agenda gezocht op een doordeweekse avond. Vanavond was het dan zover. We besloten niet te hard van stapel te lopen qua afstand. Het was zeer warm, benauwd, drukkend en er viel af en toe een lekker miezerig buitje! Dat konden we zeker waarderen, want we koelden er in ieder geval vanaf. We zijn vertrokken vanaf Helga's huis, richting de A12, onder het viaduct door en over het fietspad langs de A12 richting Bodegraven. Aan het einde van het eerste stuk op de T-splitsing gingen we linksaf richting Driebruggen: een lekker recht stuk met helaas nog al wat verkeer. Hierdoor moet je steeds achter elkaar gaan lopen. In Driebruggen op de kruising bij "Custwijc" zijn wij linksaf gegaan over de Kerkweg en de fietspaden langs de Groendijck terug naar het huis van Helga in Waarder. De eerste wandeling was ons zeker niet tegengevallen. Kom maar op met de overige 20 km!