Ik ben Helga Sluijk- van den Hoek (39 jaar) getrouwd met Richard Sluijk (42 jaar). Beiden werken wij bij Aspider, de één in Woerden en de ander in Hoogvliet. Samen hebben wij drie kinderen, Natasja (12 jaar), Caroline (11 jaar) en Matthijs (7 jaar). Wij wonen in Waarder. Wellicht kent u Richard via de vrijwillige brandweerkorps in Driebruggen en heeft u mij eerder in actie gezien als bestuurslid van de plaatselijke speeltuinvereniging “Speelvreugd”.

In 2004 is mijn moeder overleden aan de gevolgen van extra ovariumkanker (eierstokkanker). Gedurende de drie jaar dat zij ziek was, heb ik mij voorgenomen dat, wanneer het juiste initiatief voorbij kwam, ik me zou inzetten voor de strijd tegen kanker. Ik zocht vooral naar een bij mij passend initiatief. Een bedrag doneren is prima, maar voor mij te “makkelijk” te verwezenlijken. Ik wilde mij écht voor iets inzetten en geven.
In 2005 overleed een vriendin aan de gevolgen van borstkanker. Zij ontdekte de kanker korte tijd na de geboorte van haar jongste dochter in 1997. Door de jaren heen heb ik intense bewondering gekregen voor de manier waarop zij zich staande wist te houden in de wisselende periodes van hoop en wanhoop en klaar stond voor haar drukke gezin met vier dochters! Nu was het niet langer één vrouw, maar twee vrouwen, waaraan ik mij verplicht voelde iets te doen.
In 2006 hoorde ik via een kennis van de oprichting van de Stichting NIGYO - Nationaal Initiatief Gynaecologische Oncologie. Deze stichting houdt zich bezig met het werven van fondsen voor onderzoek naar vrouwenkanker en zet zich in voor meer voorlichting. Tijdens de officiële oprichtingsdag hoorde ik van een mogelijk verband tussen eierstok- en borstkanker, wat behoorlijk indruk op mij heeft gemaakt. Dit betekende immers dat ik, en mogelijk ook mijn dochters, erfelijk belast zou kunnen zijn met beide vormen van kanker. Deze wetenschap leidde ertoe dat ik naar de huisarts ging om te informeren of ik in aanmerking kwam voor genetisch onderzoek en de, door mij zo fel begeerde verwijskaart kreeg. In het UMC in Utrecht werd uiteindelijk vastgesteld dat ik wel een verhoogde kans heb, maar niet dusdanig hoog dat preventieve maatregelen nodig zijn. Een pak van mijn hart!
In 2007 vernam ik via de plaatselijke pers dat dit wandelevenement voor het eerst in Nederland werd georganiseerd omdat een groep moeders uit Woerden deelnam. Zij liepen mee ter nagedachtenis aan een pas overleden moeder van één van de leerlingen van de basisschool “de Regenboog” en haalden een geweldig bedrag op! Dit initiatief leek mij wel wat, maar ik wilde er eerst meer over te weten komen.
Samen met een vriendin bezocht ik in november 2007 de “Margriet Winterfair” en daar was “a Sister’s Hope” ook vertegenwoordigd. De informatie en de persoonlijke gesprekken moedigden mij eigenlijk alleen maar meer aan. Het ophalen van het benodigde startbedrag was het enige wat mij zorgen baarde. Hoe ging ik dat aanpakken? Totdat eind maart 2008 een informatiebijeenkomst in het UMC in Utrecht werd georganiseerd. Samen met mijn toekomstige wandelmaatje ging ik erheen. We schreven ons in en keerden vol enthousiasme en gesterkt door de ideeën en ervaringen van anderen huiswaarts. We hadden toegezegd mee te lopen en in ruil daarvoor een sponsorbedrag van minimaal € 1.500,= in te zamelen.
Voor mij is het lopen dé persoonlijke uitdaging. Verder dan het lopen van de avond-4-daagse à 10 km ben ik nooit gekomen. Dit is de fysieke uitdaging die ik ga leveren ter nagedachtenis aan mijn moeder, mijn vriendin, alle anderen die ik niet genoemd heb en voor de toekomst van mijzelf, mijn dochters en alle andere meisjes en vrouwen.
Bovendien bevind ik mij nu in de leeftijdscategorie van 40 tot 55 jaar waarin doodsoorzaak nummer één borstkanker is en dat zet je terug met beide benen op de grond. Door mee te doen kan ik het beklemmende gevoel wegnemen, want ik lever mijn bijdrage voor het onderzoek naar borstkanker! U toch ook?!

Zie ook: www.beschermjedochter.nl, www.ikwensjeeenlangleven.nl

Ik ben Annemarie Hartings – Mulder, 46 jaar en geboren in Haastrecht. Getrouwd met Joop (50 jaar) en moeder van twee gezonde dochters: Corine (15 jaar) en Evelien (13 jaar). Ik werk bij ”Het Groene Hart Koeriersdiensten”. Wij wonen al vele jaren in Woerden. Sinds een aantal jaren loop ik daar bij de Runners Club Woerden, waar het gezellig hardlopen is en niet direct prestatiegericht.

Op jonge leeftijd, in 1977, ik was 14 jaar, heb ik mijn moeder verloren aan maagkanker. Het was de tijd dat er nog niet werd gesproken over ziek zijn, kanker en overlijden. Op latere leeftijd verloor ik diverse nabije familieleden aan verschillende vormen van kanker: mijn schoonvader (2001), zwager (2002) en vader (2006). Helaas telt de lijst ook nog andere dierbare familieleden en vrienden.
In november 2007 was ik samen met mijn vriendin Helga op de ‘Margriet Winterfair’. Daar kwamen wij in aanraking met A Sisters Hope. In de stand lieten we ons voorlichten. In datzelfde jaar liep een groep ouders en vrienden van de Regenboogschool uit Woerden mee met de loop van A Sisters Hope. Zij kwamen tot hun actie ter nagedachtenis aan een moeder, die aan de gevolgen van borstkanker was overleden. Het wandelevenement werd voor het eerst in Nederland gelopen en was nog relatief onbekend. Het werd - volgens de media- een geweldige happening. Ik vond het een mooi initiatief om te lopen voor het goede doel. De groep uit Woerden haalde een groot bedrag op. Ik besloot dat ik ook mijn steentje wilde bijdragen. Tot zover stap A.
In maart 2008 was er een voorlichtingsbijeenkomst in het UMC. Helga en ik gingen erheen voor nog meer informatie. Aan het eind van deze avond, na het horen van de ervaringen van vorig jaar, schreven we ons in. Stap B was gezet: we gaan lopen, de uitdaging is aangenomen. Ik ga het halen. Al eerder liep ik de vierdaagse van Nijmegen, met vier maal veertig kilometer. Ik herinner me dat Helga dat toen wat veel van het goede vond…
Wat me wel een struikelblok leek: het benodigde sponsorbedrag van minimaal € 1.500,00 per persoon. Via familie, vrienden, kennissen, de media en bedrijven is ons startbedrag inmiddels binnen, gelukkig! Maar we hopen op meer!
Borstkanker is namelijk doodsoorzaak nummer 1 in de leeftijd van 40 tot 55 jaar. Ik prijs mijzelf gelukkig dat ik nog gezond ben. Toch wil ik de uitdaging aangaan voor iedereen die met deze ziekte te maken heeft of er nog mee te maken zal krijgen. Ook voor de toekomst van mijn dochters, voor alle andere vrouwen en meisjes en voor mezelf wil ik mijn bijdrage leveren. Nog meer onderzoek naar borstkanker is hard nodig. Ik hoop dat ook U Uw bijdrage daaraan wilt leveren.